Mam wrażenie, że wszyscy ludzie żegnając się ze szkolną ławą, wynoszą bagaż cudownych wspomnień, dość ulotną ilość ważnych informacji w głowie i… mniej lub bardziej poważny uraz, nazywany również obrzydzeniem do wszystkiego co ogólnie nazywane „Literaturą piękną”.

Jako młodzi dorośli odbijamy sobie, te wszystkie lata tortur, gdy zmuszano nas do czytania lektur zupełnie nas niepociągających, wreszcie wybierając to, na co mamy ochotę!

Mimo, że jako oficjalnie zdeklarowany mól książkowy, mój uraz nie mógł być zbyt pokaźny, to jednak jakiś był. Do dziś pamiętam mojego tatę, po którym odziedziczyłam zdolność „zjadania” książek, pytającego co czytam oraz jego późniejsze zachwyty nad KAŻDYM przytoczonym przeze mnie tytule! Czy to ze mną było coś nie tak, że ogólnie wysławiane klasyki literatury polskiej/światowej nie robiły na mnie piorunującego wrażenia? Na serio czułam się prawie jak jakiś outsider!;)

Mogłabym zliczyć na palcach jednej… no może półtorej dłoni, lektury obowiązkowe, które w ciągu tych wszystkich lat przypadły mi do gustu. Te nielubiane nagminnie pozostawiałam niedoczytane. Pamiętam, że żeby przejść przez „Trylogię” Sienkiewicza podczas pamiętnych ferii zimowych, wymyśliłam z siostrą sposób: jedna  czyta, druga pokazuje… efekt  eksperymentu przyznam, dość ciekawy… szczególnie przy zdaniach typu: „ Rycerz mało się nie zagryzł” XD !

Nieco później w życiu młodego dorosłego buszującego po księgarniach, przychodzi taki moment, że Bidget Jones już nie wystarcza. Zaczynamy szukać, czegoś co nas zainspiruje. Chcemy poczuć się mądrzy, nakarmić duszę; albo odwrotnie; po prostu zasłyszeliśmy, że dany autor jest całkiem, całkiem, no i cytując go zabłyśniemy w towarzystwie:)

Obiecuję, że ten, o którym za chwilę opowiem, spełnia wszystkie wyżej wymienione warunki.

„Miłość w czasach zarazy”  Gabriela Garcii Marquez’a, to zdecydowanie najlepsza książka jaką miałam przyjemność przeczytać w tym roku.

Długo się nad nią zastanawiałam. Godzinami ważyłam ją w rękach między księgarnianymi regałami lecz zwykle odkładałam na miejsce, decydując się jednak na kandydata numer 2. To całe ważenie zajęło mi chyba ze dwa lata, aż w końcu, sama nie wiem dlaczego uznałam, że może jednak warto spróbować.

To, co mnie zupełnie nie przekonywało, to zapowiedź historii o szalenie zakochanym facecie, który czeka na swoją wybrankę przez pięćdziesiąt trzy lata! Myślałam, że to jakiś kompletny oferma, który nie wie jak zabrać się do rzeczy, więc o czym tu czytać?!

                            

„Miłość w czasach zarazy” to tymczasem genialnie napisana opowieść o wszystkich możliwych typach miłości.

W mądry, przemyślany sposób, Marquez rzuca nam w twarz całą prawdę i tylko prawdę. Z niesłychaną nonszalancją uczy życia. Tłumaczy młodość, prowadzi przez dorosłość, spokojnie opowiada starość. Wszystko przez pryzmat typu takiej, czy inne miłości, ale nie do końca o samej niej.

Najdziwniejsze jest to, z jak pozytywną szczerością potrafi ukazać wszystkich bohaterów powieści. Rzadko się przecież zdarza polubić absolutnie wszystkich, nawet potencjalnych wrogów! A tu niespodzianka; znamy powody każdego gestu, motywy dla których podjęto konkretne decyzje, nie wyłączając najgorszych błędów. Ten sprytny trik, sprawia, że tak jak w życiu, tak i w tej powieści, ludzie mają warstwy. Wady i zalety, które możemy zrozumieć i zaakceptować. 

                                                           

Gabriel Garcia Marquez jak na noblistę przstało, serwuje nam prze-apetyczne danie, które ma w sobie wszystkie możliwe smaki, a na dodatek wisienkę na samym czubku:) Mmmm… tylko się delektować!

Ps. Aha! To całe pięćdziesięcioletnie czekanie jest w stylu bardzo macho… co za tym idzie, nie ma nic wspólnego z nudą czy byciem ofermą!

Tort Mocno Czekoladowy

Mała dygresja kulinarna

Mamy złotą polską jesień, jakiej już bardzo dawno nie widziałam, Pierwszego listopada stałam na cmentarzu, a złote liście tańczyły na wietrze. Słońce daje nam w tym roku tak niesamowite, nasycone barwy, że dzień, który powinien być smutny lub przynajmniej wypełniony melancholią, w jednej chwili narysował na mojej twarzy uśmiech.

Tak ciepłe, listopadowe temperatury i mgły schodzące wieczorami, przynoszą mi na myśl wszystkie jesienie spędzone we Włoszech. Na samym południu Lombardii, jesień ma złoto- bordowo- brunatne barwy. Trzeba się tam cieszyć z ostatnich dochodzących nas promieni słonecznych, bo już wkrótce bardzo gęste, szare i mokre w dotyku mgły zasłonią nas od nich na długie tygodnie.

Wraz z obniżającą się temperaturą, w powietrzu zaczynają się unosić zapachy, grzanego wina, prażonych kasztanów oraz gorącej czekolady. Tą ostatnią można wypić, lub „zjeść” bo podawana jest w cudownie gęstej postaci w niemal każdym barze. Czekolada, jej szlachetny smak i ogrzewający serce aromat będą nam towarzyszyć przez wszystkie chłodne miesiące od jesieni, aż do wiosny. Mając ochotę na coś mocniejszego, z łatwością wyszukamy na tradycyjnych straganach św. Łucji gęste i mocne;) likiery czekoladowe a już za nieco ponad miesiąc będziemy też polewać świątecznego Pandoro lub Panettone, czyli tradycyjne baby bożonarodzeniowe, tym cudem w kolorze brązu.

Łatwo jest więc sobie wyobrazić, z czym w mojej głowie kojarzy się jesień i dlaczego tort na który się wczoraj skusiłam jest aż tak przesycony tym przepysznym składnikiem.

Tort mocno czekoladowy został przeze mnie wyciągnięty prosto z mojej włoskiej książki kucharskiej jest dla tej kuchni zarazem troszkę nietypowy, ale za razem potrafi świetnie ująć najważniejsze aspekty południowo-europejskiego cukiernictwa.

Odwrotnie do naszej wykwintnej tradycji wypieków, gdzie zasada im więcej tym lepiej, przyprawia panie domu o siwe włosy; tam stawia się przede wszystkim na proste ciasta i ciasteczka bez masy. Z drugiej strony niezmiennie króluje zabaione, crostata z konfiturą lub owocami, a jeśli krem to np. na bazie ricotty lub mascarpone. I jeśli mówię że jakiś składnik króluje, to mam na myśli, że nie łączy się z niczym innym; po prostu siedzi i rządzi ( zabaione rulez! :P )

To, co kocham w tradycyjnej włoskiej kuchni, to łączenie ze sobą prostych, nieprzekombinowanych składników wysokiej jakości oraz szybkość wykonania co w sumie daje piorunujący efekt. Taki właśnie jest ten tort; dziecinnie prosty i bardzo czekoladowy.

Torta al cioccolato = Tort ( mocno ) czekoladowy

Do przygotowania ciasta potrzeba:

4 jaja

150g  gorzkiej czekolady

170g mąki

150g cukru

80g masła

Szczypta soli

W rondelku rozpuścić czekoladę z masłem, mieszając do uzyskania jednolitej konsystencji. Odstawić na chwilę do ostygnięcia.

Zmiksować jaja (całe) z cukrem, dodać mąkę oraz przestudzoną czekoladę.* Miksować wszystko przez 1 minutę.

 *ja dodałam płaską łyżeczkę proszku do pieczenia, jakoś nie ufając że to tak samo z siebie wyrośnie :P

Nalać ( raczej przenieść bo ciasto jest bardzo gęste) do tortownicy nasmarowanej masłem i oprószonej mąką.

Piec przez 30 minut w temperaturze ok. 160-170* C

Książka mówi, że to dozy na tortownicę o średnicy 28-30 cm, ja użyłam mniejszej 22cm nic nie zmieniając…

Do przygotowania kremu potrzeba:

200g gorzkiej czekolady

250 g śmietanki 30%

100 g masła

Tym razem rozpuszczamy czekoladę w śmietance. Pozostawiamy do ostygnięcia na 10 minut. Zaczynamy miksować miękkie masełko, a następnie dodajemy krem czekoladowo-śmietankowy. Miksujemy do momentu gdy wszystko się nam ładnie połączy.

Upieczone ciasto po ostygnięciu, przekrawamy wzdłuż i smarujemy ¾ naszego mocno czekoladowego kremu. Pozostałą cześć rozprowadzamy na górze.

Przepis radzi by wierzch dodatkowo udekorować płatkami czekolady (znowu czekolady?!), ale według mnie doskonale sprawdzą się też np. wiśnie z nalewki :)

Wszelkie udoskonalenia i ciekawe pomysły mile widziane1 SMACZNEGO!

Ciao Marco! :'(

A propos mojej ulubionej książki:)

Kategoria : ulubiony autor

Ulubiony autor to ten, który potrafi Cię porwać w inny świat, zaskoczyć niespodziewanym doborem słów, a przede wszystkim napisać historię która złamie Ci serce ale i rozśmieszy do łez.

Dla mnie takim numerem jeden jest  Jonathan Safran Foer

                                    .

Po raz pierwszy zetknęłam się z tym nowojorskim autorem poszukując (jak zwykle instynktownie) nowego czytadła. Najciekawszą pozycją wydała mi się książka pt. „Everything is illuminated”. Przeczytałam ją jednym tchem. Uwiódł mnie jego humor, często tragikomiczny; piękna historia poszukiwania  swoich korzeni, a może przy okazji również okazji samego siebie? Poznałam znak rozpoznawczy  Foer’a; język którego używa w swojej twórczości – fantazyjny, niebanalny, kreatywny. Powód dla którego ( a może dzięki któremu?) przeczytałam później jego 

                                          

„Eating Animals” w którym niby nie chce z nas zrobić Veganów , ale skutecznie obrzydza wszystko co nie veggie;) Warta przeczytania, choćby dla poszerzenia horyzontów, ale zdecydowanie nie ona jest powodem mojej niesłabnącej miłości do Pana Jonathana:)

                                               

„Everything is illuminated” to tymczasem jego debiut, który już zawiera wszystkie elementy potrzebne, żeby się w jego twórczości zakochać ….jedyny problem polega na tym, że tych elementów jest o jeden za dużo. Akcja podzielona na dwa wątki przeplatające się ze sobą. Jeden to teraźniejszość- gdzie główny bohater odbywa swoją turbulentną podróż na Ukrainę. Drugi to opowieść o losach przodków, momentami zbyt długa, zawiła, zawierająca  detale niekoniecznie potrzebne dla funkcjonowania całości.

 Mimo to ogólny obraz jaki pozostawia po sobie ta książka jest pozytywny, dlatego kiedy na półce w księgarni pojawiła się nowa propozycja podpisana Safran Foer, nie zastanawiałam się ani chwili.

                                                  

„Extremely Loud Incredibly Close” książka jak tysiąc dolarówJ od lat niezmiennie mój numer jeden.

Gdybym nie rozpoznała  nazwiska autora, prawdopodobnie nie zdecydowałabym się na zakup tej pozycji. Opowieść o chłopcu ( Oscar Schell) który traci ojca w ataku na World Trade Center, a wkrótce potem znajduje klucz niewiadomo do czego … to nie brzmiało AŻ tak intrygująco, ale powiedziałam sobie „OK, lubię gościa może mnie nie zawiedzie”.

Zakochałam się i przepadłam na zawsze już od pierwszych słów! Już na początku rozpoznałam jego niepowtarzalny styl, co wywołało we mnie ciepłe uczucie w żołądku w stylu „brakowało mi ciebie”. Później jest już tylko lepiej. Po raz kolejny mamy tu do czynienia z poprzeplataną akcją, ale tym razem bez „przynudzania”:) Pamiętam, że im dalej posuwałam się w zwrotach akcji tym bardziej byłam zakochana i pytałam samą siebie: Jakim cudem ten facet był w stanie wymyślić TAKĄ historię?! Jak to jest możliwe, że na jednej stronie łamiesz mi serce, a na drugiej rozbawiasz mnie do łez?

Dodatkowo ujmującym elementem jest dla mnie polot z jakim Foer wykorzystuje w swojej twórczości wszystkie elementy „Creative Writing”( zdjęcia, podkreślenia, zmiany czcionki itp.), nie przytłaczając przy tym całokształtu. Wręcz przeciwnie, stwarza w ten sposób namacalne tło dla powieści  lub uwypukla detale na których najbardziej mu zależy.

Do tej pory twierdzę, że jedyną wadą tej książki jest to że ma jedyne 326 stron, bo za każdym razem kiedy kończę ją czytać, mam ochotę na więcej!

                                      

Ostatnią pozycją wydaną prze Foer’a jest „The Tree Of Codes”. Niestety nie zdołałam jeszcze położyć na niej swoich łapek, z powodu astronomicznej ceny:( (osobliwa książka, jest już uznawana za postmodernistyczne dzieło sztuki, co skutecznie podnosi jej rynkową wartość).

Dlaczego jest taka szczególna? Dlatego że pewnego dnia Jonathan Safran Foer, wziął swoją ulubioną książkę ( „Sklepy Cynamonowe” Bruno Schulza!) i tak ponacinał jej strony, że powstała całkiem nowa opowieść.

Podobno, ze względu na charakterystyczne nacięcia, Foer miał niemałe kłopoty ze znalezieniem wydawcy, a powstałe dzieło jest bardzo delikatne… To się nazywa CREATIVE Writing :)

Poczytadła

Po długiej nieobecności na blogu, powracam z moim ulubionym tematem, a chodzi o…książkiJ Ktokolwiek zna mnie osobiście, wie, że jestem molem książkowym, lub jak to się mówi we Włoszech szczurem bibliotecznym (co za określenie!). Obie te nazwy są trafne, bo ja książki prawie dosłownie zjadam :P

Kiedy zaczęłam się zastanawiać  nad tym co miałoby się stać zawartością tego posta, zdałam sobie sprawę, że nie będę w stanie zrobić recenzji wszystkich książek, które na to zasługują. Po  bardzo dogłębnej selekcji zdecydowałam więc, że zrobię taką mini serię obejmującą (moich) zwycięzców w następujących kategoriach:

-ulubiony autor

-trzymaj mnie w napięciu

-opowiedz mi o historii

-poradź mi

-literatura piękna jest piękna

-nie-do-przegapienia-!-

Poza kategorią „ulubiony autor”, który jest wszechczasowy;) wszystkie książki o których powiem są w jakiś sposób moimi ulubionymi  pozycjami i zetknęłam się z nimi najdalej dwa lata temu.

Some random facts about me:

1)       Jeśli jest to możliwe czytam książki w oryginalnej wersji językowej, więc czasem nie znam polskiego tytułu

2)       Zwykle nie szukam nowości lub bestsellerów, w wyborze książki kieruję się instynktem

3)       Najbardziej lubię wydania kieszonkowe w miękkiej oprawce, takie które mieszczą się do torebki (oczywiści nie dotyczy e-booków które lubię tylko za rozmiar xxs)

4)       Jeśli dobra książka jest zbyt krótka, jest to powód do małego smutku

5)       Przyzwyczajam się do bohaterów, zdarza mi się za nimi tęsknic bo wydaje mi się, że ich znam

6)       Księgarnia to dla mnie magiczne miejsce w którym mój umysł się relaksuje

7)       Myślę, że klasyczna książka nigdy nie umrze-zbyt wielu jest Nas doceniających zalety e-booka, ale kochających fizyczność starej dobrej książki.  

                              

Co tak pachnie?

Jestem typem  nawykowym. Przyzwyczajam się do moich małych rytuałów. Ostatnio ze  zgrozą zauważyłam, że nie znoszę kiedy ktoś  lub coś zakłóca stały porządek mojego poranka (czyżby to pierwsze oznaki starzenia?!).  Tak samo jest z rzeczami, które  gdzieś po drodze polubiłam lub nawet pokochałam. Jeśli chodzi o kosmetyki kolorowe, to czasem zdarzają mi się małe zdrady, ale do tej pory pozostaję wierna ukochanym perfumom…. tyle, że jestem w tych związkach poligamistką :P

Moim pierwszym ukochanym został MIRACLE z LANCOME.

                                             

Używałam go przez całe liceum, uwielbiając zarówno jego lekki, dziewczęcy zapach jak i różowy kolor produktu.J  Zapach jest delikatny, a ja nigdy nie wylewam na siebie całego flakonu więc po jakimś czasie magiczna otoczka zapachu znikała. Dopiero kilka lat później mogłam sobie pozwolić na zakup całego zestawu ( perfumy + balsam ) i przynajmniej na mojej skórze te dwa produkty świetnie ze sobą współpracowały.

W międzyczasie, już pod koniec liceum odkryłam niesamowicie majowy zapach bzu w perfumach PUR DESIR DE LILAS od IVES ROCHER.

                                             

Gdybym nie była alergiczką, kwiaty bzu gościłyby u mnie w domu przez całą wiosnę. Uwielbiam ich zapach od zawsze, więc rozchorowałam się  niego zaraz po powąchaniu testera. Tak naprawdę poszłam w tedy po inny perfumik – o zapachu gorzkiej czekolady, którego używałam w lecie i którym denerwowałam mamę i siostrę bo pachniał tak, że aż ślinka ciekła i co ważne nie był mdły. Pamiętam, że mała buteleczka- w sam raz na lato- kosztowała w tedy 9.90, ale po dwóch sezonach z zastąpili go jakąś inna linią i już więcej się nie spotkaliśmyL ale nie ma tego złego bo przecież poznałam jego brata bza z którym spotykam się do dziś :P Pur Desir de Lilas  to jak koncentrat bzu w buteleczce, do dziś jest moim ulubionym zapachem „na co dzień”. Tak jak Miracle, jest dość  ulotny( a może nawet bardziej?) więc polecam równoczesne stosowanie  z mleczkiem o tym samym zapachu-tylko po użyciu tej kombinacji padało pytanie „Co tak pachnie?”J Przyznaję, że rok temu zdarzył mi się skok w bok: we Włoszech będąc w sklepie Bottega Verde, wpadłam w jakiś szał zakupów, spowodowany promocjami, które powodowały kolejne promocje ( nie mogłam się zatrzymać! ). Kiedy pani przy kasie powiedziała mi, że jeśli kupię jeszcze jeden produkt, dostanę 50% na wszystko to sięgnęłam po perfum z bzem na opakowaniu, mimo tego że z braku testera nie wiedziałam jak pachnie. Niestety to już nie było to!:( Zapach nie był brzydki, dawał takie poczucie czystości-koleżanka w pracy pytała mnie jakiego proszku i płynu do płukania używam;) Zużyłam cały, ale mając ochotę na bez już więcej nie zdradzę Pur Desir de Lilas!

Kolejną miłością był TRUE STAR – TOMMY HILFIGER

                                        

Piszę o nim i serce mi płacze bo został wycofany z produkcji, przynajmniej ja nie mogę go już dostać ani we Włoszech, ani w Polsce- czy ktoś  go jeszcze gdzieś spotkał???? Pamiętam, że jego twarzą była Beyonce’. Byłam chyba na pierwszym roku studiów i szłam sobie na wykład, jak zwykle dłuższą trasą między sklepami, zahaczyłam o Doughlasa i popsikałam się tą nowością. Pomyślałam „mhm ładny” i poszłam dalej, idę, idę a tu czuję jakieś inne ciekawe nuty na moim szaliku, im dalej szłam tym więcej woni się w nim doszukiwałam i tak się zakochałamJ To był ostatni, do tej pory, z którego miałam też balsam perfumowany, ale tu różnica polega na tym, że albo psikałam się perfumem, albo smarowałam balsamem – efekt był ten sam i utrzymywał się przez ładnych parę godzin.

Przedostatnia miłość to CHLOE’  ten pierwszy, który wyszedł.

                                       

Odkryłam go przez stronę zapachową w Vanity Fair i od razu pobiegłam do  perfumerii- niestety był taką nowością, że musiałam na niego czekać tydzień, żeby w ogóle dotarł do DoughlasaJ Opłaciło się! Wystarczy parę kropel, by pachnieć baaardzo długo. Ja używam go na jakieś specjalne wyjścia np. aperitif, które zaczynają się w ciągu dnia (ale mogą się przeciągnąć do późna). Uwielbiam też, buteleczkę obitą prawdziwym srebrem i ręcznie zawiązaną wstążeczką.

Ostatni w kolejce, ale za to chyba najbardziej ukochany to JASMIN NOIR od BVLGARI.

                                             

Historia odkrycia jest praktycznie identyczna jak w przypadku Chloe’, znów kampania reklamowa w Vanity Fair i znów oczekiwanie (ale tylko 3 dniowe) na pojawienie się go w perfumeriach. To najmocniejszy z wszystkich moich perfum, jest elegancki, zmysłowy, idealny na wieczorne wyjścia, gdy chcemy poczuć się super sexyJ Dwa psiknięcia i pachniecie do porannego prysznica następnego dnia - nie żartuję! Nie rozumiem dlaczego nie mogę go nigdy spotkać w Polsce, są inne zapachy Bulgari, ale nie Jasmin Noir :/ 

Wiem, że niedawno wyszedł nowy MON JASMIN NOIR, ale mimo długich poszukiwań, nie miałam jeszcze okazji powąchaćL Włoska kampania reklamowa przewidywała, że przy zakupie flakonu w mediolańskiej Sephorze (Sephora?) przy corso Vittorio Emanuele, można było ozdobić buteleczkę własnymi inicjałami, czy dedykacjąJ promocja godna producentów biżuterii!

Kto wytrwał do końca ma u mnie buziaka;)