Kategoria : ulubiony autor

Ulubiony autor to ten, który potrafi Cię porwać w inny świat, zaskoczyć niespodziewanym doborem słów, a przede wszystkim napisać historię która złamie Ci serce ale i rozśmieszy do łez.

Dla mnie takim numerem jeden jest  Jonathan Safran Foer

                                    .

Po raz pierwszy zetknęłam się z tym nowojorskim autorem poszukując (jak zwykle instynktownie) nowego czytadła. Najciekawszą pozycją wydała mi się książka pt. „Everything is illuminated”. Przeczytałam ją jednym tchem. Uwiódł mnie jego humor, często tragikomiczny; piękna historia poszukiwania  swoich korzeni, a może przy okazji również okazji samego siebie? Poznałam znak rozpoznawczy  Foer’a; język którego używa w swojej twórczości – fantazyjny, niebanalny, kreatywny. Powód dla którego ( a może dzięki któremu?) przeczytałam później jego 

                                          

„Eating Animals” w którym niby nie chce z nas zrobić Veganów , ale skutecznie obrzydza wszystko co nie veggie;) Warta przeczytania, choćby dla poszerzenia horyzontów, ale zdecydowanie nie ona jest powodem mojej niesłabnącej miłości do Pana Jonathana:)

                                               

„Everything is illuminated” to tymczasem jego debiut, który już zawiera wszystkie elementy potrzebne, żeby się w jego twórczości zakochać ….jedyny problem polega na tym, że tych elementów jest o jeden za dużo. Akcja podzielona na dwa wątki przeplatające się ze sobą. Jeden to teraźniejszość- gdzie główny bohater odbywa swoją turbulentną podróż na Ukrainę. Drugi to opowieść o losach przodków, momentami zbyt długa, zawiła, zawierająca  detale niekoniecznie potrzebne dla funkcjonowania całości.

 Mimo to ogólny obraz jaki pozostawia po sobie ta książka jest pozytywny, dlatego kiedy na półce w księgarni pojawiła się nowa propozycja podpisana Safran Foer, nie zastanawiałam się ani chwili.

                                                  

„Extremely Loud Incredibly Close” książka jak tysiąc dolarówJ od lat niezmiennie mój numer jeden.

Gdybym nie rozpoznała  nazwiska autora, prawdopodobnie nie zdecydowałabym się na zakup tej pozycji. Opowieść o chłopcu ( Oscar Schell) który traci ojca w ataku na World Trade Center, a wkrótce potem znajduje klucz niewiadomo do czego … to nie brzmiało AŻ tak intrygująco, ale powiedziałam sobie „OK, lubię gościa może mnie nie zawiedzie”.

Zakochałam się i przepadłam na zawsze już od pierwszych słów! Już na początku rozpoznałam jego niepowtarzalny styl, co wywołało we mnie ciepłe uczucie w żołądku w stylu „brakowało mi ciebie”. Później jest już tylko lepiej. Po raz kolejny mamy tu do czynienia z poprzeplataną akcją, ale tym razem bez „przynudzania”:) Pamiętam, że im dalej posuwałam się w zwrotach akcji tym bardziej byłam zakochana i pytałam samą siebie: Jakim cudem ten facet był w stanie wymyślić TAKĄ historię?! Jak to jest możliwe, że na jednej stronie łamiesz mi serce, a na drugiej rozbawiasz mnie do łez?

Dodatkowo ujmującym elementem jest dla mnie polot z jakim Foer wykorzystuje w swojej twórczości wszystkie elementy „Creative Writing”( zdjęcia, podkreślenia, zmiany czcionki itp.), nie przytłaczając przy tym całokształtu. Wręcz przeciwnie, stwarza w ten sposób namacalne tło dla powieści  lub uwypukla detale na których najbardziej mu zależy.

Do tej pory twierdzę, że jedyną wadą tej książki jest to że ma jedyne 326 stron, bo za każdym razem kiedy kończę ją czytać, mam ochotę na więcej!

                                      

Ostatnią pozycją wydaną prze Foer’a jest „The Tree Of Codes”. Niestety nie zdołałam jeszcze położyć na niej swoich łapek, z powodu astronomicznej ceny:( (osobliwa książka, jest już uznawana za postmodernistyczne dzieło sztuki, co skutecznie podnosi jej rynkową wartość).

Dlaczego jest taka szczególna? Dlatego że pewnego dnia Jonathan Safran Foer, wziął swoją ulubioną książkę ( „Sklepy Cynamonowe” Bruno Schulza!) i tak ponacinał jej strony, że powstała całkiem nowa opowieść.

Podobno, ze względu na charakterystyczne nacięcia, Foer miał niemałe kłopoty ze znalezieniem wydawcy, a powstałe dzieło jest bardzo delikatne… To się nazywa CREATIVE Writing :)